Het plastic tasje

Trots komt ze met een plastic tasje thuis, zo’n tasje wil enkel zeggen dat mijn dochter een ongelukje heeft gehad in de klas. Ik zie vaak triestige gezichtjes aan de schoolpoort die twijfelend met zo’n zakje naar hun mama lopen, want oei ik heb een ongelukje gehad.

Maar niet mijn dochter, met de breedst mogelijke glimlach vertelt ze dat ze in haar broek gedaan heeft, jaja in de klas, samen met Janne, één van haar beste vriendinnetjes. Ze heeft er zoveel plezier in, dat ik denk dat de juf bij de volgende ouderavond niet meer gaat zeggen dat mijn dochter zo rustig en gereserveerd is in de klas.

Zo is ze alvast wel begonnen. En zo ken ik ze ook, mijn dochter is altijd rustig en afwachtend als ze in een nieuwe situatie terecht komt, maar eens ze zich op haar gemak begint te voelen is dat absoluut voltooid verleden tijd. En ik leg nog eens de nadruk op absoluut voltooid verleden tijd.

Ik was haar kleertjes uit en vraag haar of ze nieuwe reservekleren wil nemen om morgen aan haar juf te geven. Ze rent naar haar kamer, trekt, uiteraard, de onderste broek en onderbroek uit haar kast. Ze kijkt nog even naar de omgevallen stapels broeken en onderbroeken die nu op de grond liggen en rent dan naar haar boekentas.

Kijk mama, kleren in boekentas, nu kan ik morgen terug in mijn broek doen! Joepie!

Vrolijk en lachend zet ze haar boekentas klaar aan de deur en ondertussen doe ik mijn best om niet in de lach te schieten. Want ik moet haar zo dadelijk toch even uitleggen dat dat niet persé elke dag hoeft, maar dat lukt me nu even niet met een serieus gezicht….

Voor wie zich afvraagt wat je best kan doen na een lastige werkdag? Je laten entertainen door een vrolijke kleuter! Mij frustraties zijn alvast verdwenen, dankjewel lieve dochter en ja lieve juf, ik hoop oprecht dat ze morgen andere deugnieterij zal uithalen, maar ik durf het niet te beloven 😉

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *