Het inschrijvingsformulier…

Ok ik zou toch graag even een (kleine) ergernis met jullie delen (voor al diegene die geen zin hebben in een kritische bedenking, sla deze blog dan maar gewoon even over 😉 ).

1 september komt eraan, en ja hier gaan we weer…

Overal, maar dan ook overal waar ik mijn dochter wil inschrijven, school, sportclub, het maakt niet uit waar, maar overal vragen ze naar de gegevens moeder én gegevens vader. De helft van de tijd krijg je het formulier teruggestuurd want je hebt niet alles ingevuld, de gegevens vader ontbreken. Kan je gaan bellen dat je een single mama bent, ja een single mama, nee geen papa, alléén een mama.

Waarom moet ik aan iedereen altijd mijn privé situatie uitleggen? Het is niet dat ik niet van de sociale soort ben, maar toch kies ik liever zelf met wie ik mijn privé leven deel…

Voordat jullie nu denken dat ik een feminist pur sang ben, neen, ik heb er aanvankelijk niet zelf voor gekozen om een single mama te zijn. Maar ik kan wel met de hand op het hart zeggen dat mijn kleine monster en ik een liefdevol en warm gezin vormen, wij hebben niet het gevoel dat we iets missen, maar de wereld rondom ons wil ons (weer) van iets anders overtuigen.

Dus bij deze, lieve wereld, welkom in het jaar 2019 is het niet eens tijd dat we ons aanpassen aan nieuwe gezinsvormen? Een gezin bestaat al lang niet meer altijd uit een moeder en een vader, als ik gewoon nog maar in mijn vriendenkring kijk zie ik al alle mogelijke varianten en één ding hebben ze wel allemaal gemeen, iedereen geniet met hart en ziel van zijn gezin. Hoe dat gezin is samengesteld maakt hier niemand iets uit.

Ik hou dit betoog dus ook niet enkel voor single mama’s, ik hou dit ook voor single papa’s, vrouw-vrouw en man-man relaties, want ook zij vormen een gezin dat blijkbaar niet strookt met elk mogelijk inschrijvingsformulier. En het gaat ook verder dan die formulieren, lees maar eens een boek voor aan je kind, overal gaat het over een mama, een papa en een kindje. Kunnen we alsjeblieft eindelijk eens afstappen van het compleet verouderde beeld van wat een gezin moet zijn?

Daarom pleit ik ook voor een ouderdag in plaats van die stereotiepe vader- en moederdag. Waarom moet er rond vaderdag alleen over papa’s gesproken worden en bij moederdag alleen over mama’s terwijl er genoeg kinderen zijn die één van beiden niet hebben. Waarom kunnen gewoontes als deze niet in een nieuw jasje gegoten worden? Ik vind echt niet dat je zoiets hoeft af te schaffen, laat kinderen maar vertellen over hun ouders, laat ze iets mooi knutselen, laat ze dat stiekem verstoppen in huis, maar zorg dat elk kind mee kan doen.

Dus komaan mensen, laten we er iets aan doen, zo moeilijk kan dit niet zijn, laten we alvast eens beginnen met die inschrijvingsformulieren, dat kan zo aangepast worden!

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *